ขอบคุณ ขอบคุณ และ ขอบคุณ

        ช่วงที่ผ่านมา ได้มีโอกาสดูซีรี่ส์ญี่ปุ่นเรื่อง ‘1 Litre of Tears’ หรือ น้ำตา 1 ลิตร เป็นเรื่องของสาวน้อย คิโต้ อายะ ผู้ป่วยด้วยโรคที่ทำให้สมองส่วนการสั่งการของเธอเสื่อม ทั้งๆที่ความคิดอ่านยังเป็นปกติดี แต่ร่างกายของเธอจะขยับเขยื้อนได้ลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นอัมพาต และ เสียชีวิตในที่สุด

      ละครถ่ายทำดีมากๆ ค่อยๆแสดงถึงอาการ, ปฏิกิริยาของคนรอบข้าง, ไปจนถึงความพยายามของอายะที่ดิ้นรนทุกวิถีทาง เพื่อต่อสู้กับความเสื่อมของสมอง ที่ไร้ซึ่งความประนีประนอม เป็นการต่อสู้ทั้งทางร่างกายและจิตใจ สิ่งที่เป็นความมั่งคั่งของอายะที่เห็นได้ชัดก็คือ เธอเรียนรู้ที่จะชื่นชมในสิ่งเล็กๆน้อยๆอยู่เสมอ เช่น  เธอชื่นชมเสียงลูกบาสในโรงยิม, ความเงียบของห้องเรียนหลังเวลาเลิกเรียน, หรือ แม้กระทั่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดของพื้นไม้เก่าตรงระเบียง จากสมัยที่เธอเริ่มเป็นโรค เธอมักจะชอบพูดว่าขอโทษ แต่ในภายหลังเธอเรียนรู้ที่จะกล่าวคำขอบคุณมากขึ้น ดังนั้นหากผู้อ่านต้องการทราบว่าตนเองมั่งคั่งเพียงใด ก็ขอแนะนำให้ดูอายะจังเป็นตัวอย่าง และ เริ่มขอบคุณในสิ่งเล็กๆน้อยๆที่มีในแต่ละวัน

HUG magazine vol.07 June 2009